Oficjalna strona Gminnego Ośrodka Kultury
Ustronie Morskie

Aktualności

2015-10-15 Odszedł zasłużony kombatant


Z wielkim smutkiem informujemy, że 13 października 2015 r. , w wieku 90 lat odszedł zasłużony mieszkaniec naszej gminy Pan Ireneusz Wróblewski. Za swoje wybitne zasługi w utrwalaniu pamięci o ludziach i czynach w walce o niepodległość Polski podczas II wojny światowej i po jej zakończeniu został odznaczony m.in. Brązowym Krzyżem Zasługi oraz Honorową Odznaką Gryfa Zachodniopomorskiego. Przez wiele lat pełnił funkcję Skarbnika ustrońskiego koła Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. W roku 2010 został wyróżniony przez wójta gminy Ustronie Morskie – Honorowym Pierścieniem Herbowym Gminy Ustronie Morskie.

Pożegnanie i uroczystości pogrzebowe śp. Ireneusza Wróblewskiego rozpoczną się w dniu 16 października (piątek) o godz. 10.30 w kościele parafialnym w Ustroniu Morskim.

 


Wspominając Pana Ireneusza Wróblewskiego cytujemy Państwu fragment z publikacji pt. „A pamiętasz babciu, a pamiętasz dziadku” , w którym zawarta jest jego krótka biografia.


"...

Ireneusz Wróblewski

Gdyby miał wybierać jeszcze raz, też zostałby rybakiem

Ireneusz Wróblewski urodził się 9.02.1925 roku w Wandynowie (gmina Babiak, powiat Koło). Miał dwóch braci i trzy siostry. Dziecięce lata spędził w swoich rodzinnych stronach. Miał czternaście lat kiedy rozpoczęła się wojenna zawierucha, która dla Ireneusza skończyła się wyjazdem do Ustronia Morskiego.

Śmierć ojca

O Ustroniu Morskim Wróblewscy usłyszeli od Marciniaka, który podczas okupacji był tu na przymusowych robotach. Kiedy po wyzwoleniu Marciniak wraca w rodzinne strony, namawia sąsiadów i znajomych do wspólnego wyjazdu na Pomorze. Zaraz po przyjeździe do Ustronia Morskiego na początku 1946 roku Ireneusz zostaje wcielony do wojska. Po mobilizacji w Koszalinie wysłany w Bieszczady. Po roku pełnej niebezpieczeństwa służby oddelegowany do jednostki w Łowiczu. Tam w związku ze znajomością gry na instrumentach dętych, którą rozpoczął jeszcze w rodzinnej miejscowości, kontynuuje w 36 Łowickim Pułku Piechoty – grał na saxhornie tenorowym.
W wieku 23 lat wraca do Ustronia Morskiego. Na gospodarstwie w Olszynie wita go owdowiała matka, ojciec tragicznie zginął jeszcze w lutym 1946 roku. Zimowy wieczór kiedy bryczka, którą powoził ojciec Ireneusz przyśpiesza z impetem. Lejce zawijają się o nogi woźnicy, zaprzęgnięty spłoszony koń wyrzuca go i roztrzaskuje o przydrożne drzewo. Dramatyczne zdarzenie ma miejsce na wysokości dzisiejszego Ośrodka Zdrowia. Codzienne obowiązki na gospodarstwie spływają na Ireneusza i jego rodzeństwo. Na 15 hektarach życie mijało ciężko i pracowicie. Brakowało wielu niezbędnych do życia artykułów, między innymi soli do pieczenia chleba. Skutecznym zamiennikiem stała się woda morska. Chleb był tak dobry, że rodzina Wróblewskich sprzedawała go turystom. Na urodzajnych ziemiach trzeciej klasy uprawiali głównie pszenicę na sprzedaż.

Na swoim

W 1948 roku na jednej z zabaw w Kukini Ireneusz poznaje swoja przyszła żonę Genowefę. Po ślubie w 1950 roku kupuje działkę z domem, w którym mieszka do dzisiaj. Na początku lat 50-tych podejmuje pracę na poczcie w Ustroniu Morskim, najpierw jako listonosz, później w okienku kasowym. Do jego codziennych obowiązków należała obsługa klientów oraz centrali telefonicznej. Wykonywanie połączeń w tamtych czasach było niezwykle specyficzne. Na połączenie telefoniczne z Kołobrzegiem trzeba było czekać trzy godziny, z Warszawą cały dzień. Pewnego lipcowego dnia na poczcie zjawia się znana postać Jerzy Waldorff (polski pisarz, publicysta, krytyk muzyczny) z  prośbą o połączenie z Warszawą. Ireneusz widząc tak znaną osobistość, szybko reaguje wykonując telefon do nadrzędnej centrali telefonicznej w Kołobrzegu, przekazując kto zamawia rozmowę. Połączenie było natychmiastowe. Po trzech latach pracy na poczcie podejmuje pracę w Urzędzie Gminy jako referent podatkowy. Po rezygnacji z funkcji referenta podejmuje pracę w wydziale rolnictwa w Kołobrzegu jako instruktor ochrony roślin. W zakres obowiązków wchodził nadzór nad pięcioma gminami. Jeździł rowerem w celu rozpowszechniania i rozdysponowywania środków wspomagających walkę ze szkodnikami. Głównym wrogiem była stonka ziemniaczana. Podczas pewnej jesieni Ireneusz objeżdżał swój rewir, kiedy to na jednym z pól jego oczom ukazał się niecodzienny widok. Jesień to okres zasiewu, w tamtych czasach zboże siano ręcznie, utrzymując równy krok rozsypywano ziarno na polu. W jednej z gmin gospodarz postanowił zaoszczędzić sobie chodzenia i pole obsiewał z wozu. Mężczyzna powoził a żona siała.

Ryby

Przełomową datą w życiu Ireneusza był kwiecień 1957 roku, kiedy rozpoczyna swoją życiową przygodę z rybołówstwem. W tym roku ustrońscy rybacy zostali wyposażeni w łodzie wiosłowo - żaglowe od SPRM Bałtyk w Kołobrzegu. Nauczycielem Ireneusza w rzemiośle rybackim był stary Kaszub, Jakub Konke. Po kilku latach pracy na łodziach żaglowych, rybaków wyposażono w łodzie z silnikami, co bardzo ułatwiało połowy. W rejs wypływano na 5-10 godzin tylko w dzień, ponieważ w nocy granicy morskiej pilnowały Wojska Ochrony Pogranicza. Obawiano się ucieczek na zachód. Przed każdym wypłynięciem w morze strażnicy WOP sprawdzali ich dokumenty i łodzie. Największym utrapieniem rybaków w tamtych czasach była sztormowa pogoda. Załoga łodzi rybackiej mogła oddalić się od brzegu najdalej na 6 mil. Sprzęt nie był przystosowany do dalszych wypraw. Łodzie nie miały wyspecjalizowanej aparatury, brakowało łączności radiowej. Ireneusz bardzo dobrze pamięta sztorm, który o mało nie przyczynił się do śmierci członka jego załogi. Wysoka fala zmyła mężczyznę z pokładu. Ireneusz podjął walkę o życie kolegi. Cudem w tych trudnych warunkach udało się go wciągnąć do łodzi. Pomimo ciężkiej i niebezpiecznej pracy rybaka, Wróblewski zaczyna zabierać w rejsy swojego 16-letniego syna. Rybactwo staj się ich głównym sposobem na życie. Po 30 latach pracy przechodzi na emeryturę a łódź przekazuje swojemu synowi Piotrowi. Z dumą wspomina ludzi, którzy kiedyś przychodzili na naukę zawodu, a teraz mają własne kutry. „Gdybym miał wybierać jeszcze raz też zostałbym rybakiem” deklaruje Ireneusz Wróblewski. Bezpośredni kontakt z żywiołem, mimo niebezpieczeństwa jest jak narkotyk. Zostaje się samemu z morzem i od umiejętności zależy czy się wróci i czy się coś złowi".

 

Share |
Czytaj także:
Edward Maltazar walczy o tytuł „OSOBOWOŚĆ ROKU 2017”
Mieszkaniec Ustronia Morskiego został nominowany do tytułu „OSOBOWOŚĆ ROKU 2017” w kategorii: Kultura. 
Edward Maltazar artysta amator, nominowany za 10 lat twórczości  czytaj więcej »
Zima fotograficznie
Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z zimowych warsztatów fotograficznych w ramach "Ferii na wesoło". Przyjdź do GOK-u i fotografuj razem z nami.   czytaj więcej »
Zagraliśmy, bo lubimy...
Dwudziesty szósty raz w Polsce, a siedemnasty w gminie Ustronie Morskie zagrała Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Wspólnie zebraliśmy 31.637,47 zł. Nie zabrakło także występów artystycznych. czytaj więcej »
Wójt Ustronia Morskiego dziękuje za 26. Finał WOŚP w Ustroniu Morskim
Zakończył się 26 Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nadszedł czas podsumowań i podziękowań. Dziękuję darczyńcom, sponsorom, organizatorom,  czytaj więcej »
Najładniej udekorowana posesja
Podczas 26. finału WOŚP nagrody w konkursie dekoracyjnym wręczył sołtys Sołectwa Ustronie Morskie - Julian Rosiński oraz członek Rady Sołeckiej - Agnieszka Makowska.  czytaj więcej »
Kalendarz wydarzeń
 <<styczeń 2018>> 
PnWtŚrCzPiSoNi
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

© 2011 Gminny Ośrodek Kultury w Ustroniu Morskim, ul. Nadbrzeżna 20, 78-111 Ustronie Morskie, tel. 094 35 15 803,
gok@gok.ustronie-morskie.pl, www.gok.ustronie-morskie.pl